یکی از علل عدم برقراری ارتباطات موثر وبادوام دربین ماایرانیها بیشتر گفتن و کمتر شنیدن است وبرخلاف آنکه دو گوش داریم و یک دهان ،فقط می گوییم وزیبا هم می گوییم اما نمی خواهیم که بشنویم از راننده تاکسی که از فلسفه وسیاست وتاریخ به زبان روان خود می گوید تا تریبون داران و سخنوران حرفه ای اما کجاهست که گوشمان کنند وبرایمان نسخه نپیچند ،اطرافمان را بنگریم در روز مرگی هایمان عادت کرده ایم تا کسی گفت دلم درد می کند سریع از علف وگیاه به او نسخه می دهیم تا قرص ودوا... دریغ از اینکه شاید درد دلش از نشنیده شدن است اگر هم کسی دردی ازدرون عنوان کند باز هم با گفتن جملاتی کلیشه ای که حفظ کرده ایم برای رفع تکلیف می گوییم "توکل به خدا ،انشا...،دنیا ارزش نداره و..." وبه زیبایی نمایشی از سلوک مردانه می دهیم فارغ ازاینکه لحظه ای با مخاطبمان همدل وهمراه شویم شاید پاسخش فقط نگاهی باشدوبس ... بیاییم برای ارتباطات سبز کمتر بگوییم وبیشتر بشنویم و سرآغاز مثنوی مولانا را با سکوت همزبانی سلوک همدلی نماییم : "بشنو ازنی چون حکایت می کند واز جدایی ها شکایت می کند " با سپاس ادبمند سهیل رشیدی ثابت ۹۵۰۴۱۲ سخنكده زبان بدن ،زبان سبزارتباطات وفروش ...
ما را در سایت سخنكده زبان بدن ،زبان سبزارتباطات وفروش دنبال میکنید