کمتر بگوییم وبیشتر بشنویم

یکی از علل عدم برقراری ارتباطات موثر وبادوام دربین افراد ، بیشتر گفتن و کمتر شنیدن است وبرخلاف آنکه دو گوش داریم و یک دهان ،فقط می گوییم وزیبا هم می گوییم اما نمی خواهیم که بشنویم لذا نمی شنویم.

از طرفی به قول بزرگان ، سخن همچون تیری است که از چله کمان رها می شود وراه بازگشتی برایش نیست .لذا دراثر گفتن سخن ، مسئولیتی متوجه فرد می شود که بابت شنیدن بر او وارد نیست ، ضمن اینکه از بعد روانشناسی ،اتفاقا یکی از دستاوردهای سکوت وگزیده گویی ، ایجاد حس جذابیت واقتداراست .

همه گوی سبقت گفتن از هم ربوده ایم ، از راننده تاکسی که از فلسفه وسیاست وتاریخ به زبان روان خود می گوید تا تریبون داران و سخنوران حرفه ای...

اما کجاهست که گوشمان کنند وبرایمان نسخه نپیچند ،اطرافمان را بنگریم در روز مرگی هایمان عادت کرده ایم تا کسی گفت دلم درد می کند سریع از علف وگیاه به او نسخه می دهیم تا قرص ودوا... دریغ از اینکه شاید درد دلش از نشنیده شدن است.

اگر هم کسی دردی ازدرون عنوان کند باز هم با گفتن جملاتی کلیشه ای که حفظ کرده ایم برای رفع تکلیف می گوییم "توکل کن ،انشا...درست می شود ،دنیا ارزش نداره و..." وبه زیبایی نمایشی از سلوک مردانه می دهیم فارغ ازاینکه لحظه ای با مخاطبمان همدل وهمراه شویم شاید پاسخش فقط نگاهی آرام باشدو گوشی شنوا وبس ...

بیاییم برای ارتباطات سبز کمتر بگوییم وبیشتر بشنویم و سرآغاز مثنوی مولانا را با سکوت همزبانی سلوک همدلی نماییم و "جدایی ها "را به "با هم بودن ها " تبدیل کنیم .

"بشنو ازنی چون حکایت می کند واز جدایی ها شکایت می کند "

با سپاس ادبمند سهیل رشیدی ثابت

سخنكده زبان بدن ،زبان سبزارتباطات وفروش ...